Ti...

Ulur ne nje stol e vendosur shikon

Ti...

Me dyshimet e tua qe vete i ndihmon.


Heshtja lehte te pushton

Dhe fjalet e ndjera s‘te vijne

Ndoshta nje krenari te kote

Kerkon ti te mbrosh me veshtrim.


Pastaj embel me shfaqesh papritur

Dhe me gjen te papergatitur

Doren ma merr dhe fort ti ma shtrengon

Me e forta ndjenje e arritur.


Ti nuk gjen dot forcen te me shohesh ne sy

Ndihem i vetmuar kur jemi te dy.


Ti...

bukur e kupton me sdo jete si njehere

Ti...

rolin tend vazhdon por frika te merr.


Heshtja nis te braktis

Dhe lotet e ndjere te vijne

Zemra trokitjen e nis

Tashme i vertet ky trishtim.


Pastaj embel me shfaqesh papritur

Dhe me gjen te papergatitur

Fjalet e tua vone po tingellojne

Ato fjale qe dikur i kam pritur.


Fjalet e ndertojne nje lumturi

ndihem i vetmuar kur jemi te dy

ti nuk gjen dot forcen tme shohesh ne sy

ndihem i vetmuar kur jemi te dy.